Verschillen in processen
Koolstofvezelbuizen worden over het algemeen gemaakt door pultrusie, wikkelen en walsen.
Deze processen hebben hun eigen voor- en nadelen: pultrusiegieten is gemakkelijk om vezelcontinuïteit te bereiken, maar kan geen willekeurige veranderingen in de hoek van de vezel bereiken.
Het wikkelproces kan worden ontworpen volgens de spanningsomstandigheden van het product, de wikkelwet kan de sterkte van de vezel ten volle benutten, de maximale garantie voor de structurele eigenschappen die de buis vereist, maar het aanpassingsvermogen van het wikkelgieten is klein, kan niet worden omwikkeld rond elke structurele vorm van het product.
Het walsproces kent een hoge mate van mechanische automatisering, de afgewerkte buis is sterker dan bij het pultrusieproces en het uiterlijk kan ook een 3k-weefpatroon opleveren, wat toepasbaar is op een breder scala. De kosten zijn echter relatief hoger.
Selectie van grondstoffen
De sterkte van koolstofvezelbuizen wordt bepaald door het koolstofvezelmateriaal. Verschillende series koolstofvezel-koolstofgarens verschillen in mechanische eigenschappen en kosten. Deze verschillen zijn ook erg groot en bepalen uiteindelijk de prestaties en prijs van koolstofvezelbuizen.
De harskeuze mag niet worden genegeerd. De belangrijkste rol van de hars is het aan elkaar plakken van de koolstofvezels, het verdelen van de belasting tussen de koolstofvezels en het beschermen van de koolstofvezels tegen omgevingsinvloeden. De keuze van de harsmatrix moet de principes volgen van gemakkelijke uitharding, sterke kleefkracht, lage krimp en goede mechanische eigenschappen.
Materiaal van de doorn
Kernvormen van verschillende materialen hebben invloed op de oppervlaktenauwkeurigheid en de prestaties van de buis.
Sommige low-end koolstofvezelbuizen worden geproduceerd met polyvinylalcoholzand, houtvezelglas en andere materialen om de kernmal te maken. Deze materialen kunnen echter geen uithardingstemperaturen boven de 150 graden verdragen en het niveau van vakmanschap is te ruw om hoogwaardige koolstofvezelbuizen te produceren.
Staal en duraluminium zijn twee vaker gebruikte kernmaterialen. Staal is dichter en harder dan duraluminium, maar de thermische uitzettingscoëfficiënt is niet zo hoog als die van duraluminium. Hoogwaardige koolstofbuizen moeten bij hoge temperaturen worden uitgehard, en epoxyharssystemen kunnen tot 170 graden worden uitgehard. De interne uithardingsdruk die wordt gegenereerd door de thermische uitzetting van duraluminium is een goede manier om de dichtheid en mechanische eigenschappen van koolstofbuizen te verbeteren.
Technische punten van het ontvormen
Om het ontvormen te vergemakkelijken, wordt vóór het opwikkelen gewoonlijk een losmiddel op het oppervlak van de doorn aangebracht. Bij de vervaardiging van hoogwaardige koolstofvezelbuizen hebben organische lossingsmiddelen echter de neiging om tijdens het uithardingsproces in de hars binnen te dringen, waardoor schade aan de afgewerkte buizen wordt veroorzaakt en hun prestaties worden beïnvloed.
Om dit te voorkomen, kan de keuze voor een fluorhoudend lossingsmiddel de defecten effectief verminderen.
Doornen moeten herhaaldelijk worden gebruikt. Als u de kop tijdens het ontvormen verwijdert door te draaien of te klemmen, kan dit schade aan het oppervlak van de doorn veroorzaken.
U moet een lijmsoort met een hoge temperatuur gebruiken om de wond te repareren, of lassen en vervolgens ter plekke slijpen, anders heeft dit direct invloed op de kwaliteit van de producten van de volgende partij koolstofvezelbuizen.
Koolstofvezelbuizen hebben meer prestatievoordelen dan traditionele metalen buizen, zoals hoge sterkte, corrosieweerstand, kleine thermische uitzettingscoëfficiënt, kruipweerstand, zelfsmerend, weerstand tegen vermoeidheid, lange levensduur, maar ook energieabsorptie en seismisch, de meest kritische is de dichtheid van kleine kwaliteit en licht van gewicht, kan hetzelfde zijn dan de gewichtsvermindering van stalen buizen van meer dan 80%.
Maar door de toepassing van de situatie kunnen koolstofvezelbuizen de bovengenoemde prestatievoordelen echt weerspiegelen, of door de daadwerkelijke productie van vele technische factoren.












