Wanneer de koolstofvezelplaat een temperatuur heeft van meer dan 400 graden in de zuurstofhoudende omgeving, begint deze te oxideren, en met de stijging van de temperatuur van de externe omgeving neemt de oxidatiesnelheid van de koolstofvezelplaat geleidelijk toe, wat resulteert in koolstof kwaliteitsverlies van vezelplaten, waardoor de materiaalprestaties afnemen of zelfs falen.
Om dit punt te ondervangen, zijn de belangrijkste maatregelen die kunnen worden genomen de modificatie van de koolstofvezelmatrix en de modificatie van de oppervlaktecoating.
Laten we de veelgebruikte modificatie van oppervlaktecoatings bespreken.
Koolstofvezelmateriaal als nieuw type materiaal, het oppervlaktecoatingproces van koolstofvezelplaat verschilt van de algemene metalen materialen.
Traditioneel metalen oppervlak vóór het schilderen moet worden ontvet, oppervlakteconditionering, fosfateren en andere voorbehandelingen. Het doel is om oppervlakteverontreinigingen te verwijderen, de reinheid en ruwheid te verbeteren, de corrosieweerstand en de hechting van de film te verbeteren.
Koolstofvezelplaatoppervlak glad, inert, het traditionele verfvoorbehandelingsproces kan geen goede fosfaatfilm krijgen, het oppervlak van de hoeveelheid slechte resultaten. Koolstofvezelplaat vanwege de kenmerken van het gietproces, is het oppervlak zeer gemakkelijk te voorzien van gaatjes, putjes en strepen en andere uiterlijke gebreken.
De voorlakbehandeling van koolstofvezelplaten wordt voornamelijk gebruikt om de mechanische schuurbehandeling te reinigen.
Het verwijdert door schuren de deeltjes, gaatjes, putjes en strepen veroorzaakt door het gietproces en bereikt een hoge mate van oppervlakteruwheid, waardoor het contactoppervlak van de verf wordt vergroot om een "bijt"-effect te produceren en de hechting tussen de koolstof wordt verbeterd. vezelplaat en de coatingfilm.
Koolstofvezelplaat bij hoge temperaturen is de vervormingssnelheid groot, dus de coating kan geen uithardend coatingsysteem op hoge temperatuur gebruiken, meestal droogt elke coating ongeveer 80 graden en droogt ongeveer 30 minuten.
Het coatingsysteem omvat voornamelijk: primer, plamuur, kleurverf en toplaag.
De primer is doorgaans een tweecomponenten epoxyharssysteem of een tweecomponenten polyurethaansysteem met een droge laagdikte van 30-60 micron, gekenmerkt door hoog vastestofgehalte, snelle droging, hoge penetratie, uitstekende afdichting, goede hechting, goede slagvastheid, uitstekende waterbestendigheid en weerstand tegen chemische reagentia.
Plamuur is meestal een tweecomponenten onverzadigd polyestersysteem, de dikte moet minder dan 1 mm zijn, gekenmerkt door betere flexibiliteitsprestaties, gemakkelijk te schuren.
Voor de kleurverflaag wordt doorgaans ééncomponent polyurethaan metallic verf gebruikt, droge laagdikte van 20-40 micron, vereist bij het "nat naar nat" spuiten van de toplaag, die wordt gekenmerkt door nauwkeurige kleur, hoge kleurgraad, sterke hechting, goede dekkracht en UV-bestendigheid.
De toplaag is doorgaans een tweecomponenten polyurethaansysteem met een droge laagdikte van 30-50 micron, gekenmerkt door een hoog gehalte aan vaste stoffen, uitharding bij lage temperaturen, hoge glans, gemakkelijk polijsten, goede krasbestendigheid, UV-bestendigheid, goede weersbestendigheid, weerstand tegen vocht, temperatuurveranderingen en chemische reagentia.
